اولین دل کندن!
اولین دل کندن! به دلیل مشغله زیاد و دستکاری های جستجوگرایانه امیرعلی به لپتاب، مدت زیدیه نتونستم مطلب بنویسم. هرچند این کار رو در دفترچه یادداشت اختصاصیش انجام میدم. و دیدم که مطالعه شرح های طولانی من در حد حوصله خوانندگان نیست.
تصمیم گرفتم زودتر از دو سالگی از شیر جداش کنم! ملال آور بود... چون تا چند روز دیگه ماه رمضون شروع میشه و امیرعلی هم خیلی زیاد شیر میخورد. در ضمن اگر میخواستم تابستون روی پوشک گرفتن کارکنم باید قبلش از شیر میگرفتم.
چند بار اینکارو کردم اما یا دلم سوخت و یا گریه هاش موقع خواب اذیتم می کرد و او هم در مقابل فلفل و چسب زخم و لاک و... کوتاه نمیومد. برام کابوس شده بود. در واقع دفعات شیرخوردنش کم شده بودن. تا اینکه بالاخره با توکل به خدا از صبح روز 14 خرداد با اقدام جدی مقاومت کردم. شب اول خیلی سخت بود و مدام شیر میخواست و گریه ش بند نمیومد! تنها چاره ش این بود که تو بغلم راهش ببرم. پس اون شب خوابم رو حروم کردم.
روز دوم هم تا عصر نق زد ولی هربار حواسش رو پرت کردم . شب دوم دیگه شیر نخواست! حتی گاهی که میخواست بیان کنه یک جوری که نگاهش میکردم و میگفتم ... عه!... میخندید و می کشید کنار!
امروز روز سومه و فکر میکنم موفق شدم! چون از دیروز صبح اسمشو نیاورده!
